این پدیدهی شوم و پنهان، همچون موریانه، بنیان اعتماد و همدلی را در سازمانها میخورد و فضای کاری را مسموم میسازد.
در واقع زیرآبزنی، رفتار مخرب و سمی است که در آن فرد بهصورت پنهانی به تخریب اعتبار، موقعیت یا امنیت شغلی همکار خود میپردازد. این عمل نهتنها بهرهوری را کاهش میدهد، بلکه سلامت روانی کارکنان را تهدید کرده و فضای اعتماد را نابود می سازد.
رسانه میتواند معلم، مربی و مهندس فرهنگ جامعه باشد. رسانه ها با آگاهسازی و آموزش پیامدهای منفی زیرآبزنی، و معرفی مکانیسمهای سالم انتقاد، شناساندن و معرفی سازمانهای نمونه با فضای کاری سالم و نشر داستانهای موفقیت افرادی که بدون زیرآبزنی به جایگاه رسیدهاند، میتواند پیشگام مبارزه با این آفت اجتماعی باشد.
یک درس ماندگار از کلاس زندگی
سال اخر دبیرستان در مدرسه فاطمه الزهرا بندر دیر خاطرهای از معلم جغرافیام شنیدهام که درس عمیقی دربارهی وفاداری و پرهیز از خیانت به اعتماد دوستان را یاداور شد
تعریف میکرد:
« دانشآموزان تصمیم گرفتند با هماهنگی هم، کلاس را تعطیل کنند. روز بعد، وقتی وارد کلاس شدم، فقط یک دانشآموز حاضر بود. پرسیدم: بقیه کجا هستند؟ گفت: آقا، ما دیروز هماهنگ کردیم کلاس را تعطیل کنیم، اما من تصمیم گرفتم بیایم. دو ساعت به او درس دادم. پس از پایان کلاس، با نگرانی آمد و گفت: آقا، من نمیتوانم به خانه برگردم؛ بچهها منتظرم هستند. گفتم: بیا سوار موتور شو. وقتی به سر کوچه رسیدیم و دیدم گروهی منتظر او هستند، پیادهاش کردم و گفتم: حالا خدمتش برسید. سپس خودم رفتم. آن روز، به او یاد دادم که هیچگاه زیرآب دوستانش را نزند.»
این معلم بهدرستی فهمیده بود که چنین رفتاری اگر اصلاح نشود، آن کودک در آینده میتواند برای جامعه و محیط کار خطرناک شود. فرهنگ اصیل ما، بر پایهی صداقت، احترام و همبستگی استوار است. زیرآبزنی با این ارزشها در تضاد است.
استان بوشهر، با مردمان مهماننواز و خونگرمش شایستهی محیطهای کاری سالم و پویاست. بیاییم با همکاری هم برای ریشهکن کردن این رفتار مخرب تلاش کنیم.
از امروز، پرهیز از زیرآبزنی را به فرزندان خود بیاموزیم و فضایی بسازیم که در آن، رشد فردی و موفقیت سازمانی، در سایهی رقابت سالم، صداقت و احترام متقابل امکانپذیر باشد.
رسانه، بهعنوان معمار جامعه، مسئولیتی خطیر در این مسیر دارد. با آگاهسازی مستمر و فرهنگسازی هدفمند، میتوانیم آیندهای روشنتر برای استانمان رقم بزنیم.