در شهرستان دیر که روزگاری با بندر صیادی‌اش شهرتی بلند در جنوب کشور داشت، این روزها سکوتی سنگین بر فضای اقتصادی و اجتماعی آن سایه انداخته است؛ سکوتی که نه از آرامش، بلکه از بی‌صدایی فریادهای بی‌پاسخ بیکاری حکایت دارد

بر اساس آماری که رئیس اداره کار و اشتغال استان بوشهر ارائه کرده، شهرستان دیر پس از دیلم، در رتبه دوم پایین‌ترین نرخ اشتغال در استان قرار گرفته است آماری که تلخی آن برای مردمی که با امید به توسعه و اشتغال چشم دوخته‌اند به‌مراتب سنگین‌تر از آمارهای خشک و رسمی است

این در حالی‌ست که دیر از ظرفیت‌های بالقوه و متنوعی در زمینه‌های کشاورزی، صنایع ساحلی، شیلات و انرژی برخوردار است؛ ظرفیت‌هایی که تاکنون یا نادیده گرفته شده‌اند یا در سایه مدیریت‌های ناکارآمد به فعلیت نرسیده‌اند، همین شکاف معنادار میان پتانسیل‌های اقتصادی و وضعیت اشتغال، موجب سرگردانی بسیاری از جوانان دیری در مسیر جستجوی شغلی شده است

بر اساس اطلاعات رسیده، اداره کار شهرستان دیر، به‌عنوان نهاد متولی اشتغال‌زایی، نتوانسته پاسخ‌گوی انتظارات جامعه جوان و جویای کار منطقه باشد. گزارش‌ها حاکی از آن است که بیشتر معرفی‌های کاری انجام‌شده، محدود به یک کارخانه خودکارسازی بوده که نه تنها توان جذب گسترده نداشته، بلکه به دلیل دستمزدهای پایین و شرایط کاری نامطلوب، بسیاری از کارجویان پس از مدت کوتاهی آن را ترک کرده‌اند

اکنون این پرسش مطرح است: چه تعداد از جوانان دیری در سال‌های اخیر به‌صورت پایدار مشغول به کار شده‌اند؟ آیا برنامه‌ای برای استفاده از ظرفیت‌های واقعی شهرستان در دستور کار قرار دارد یا همچنان در حلقه‌ای از وعده‌های تکراری گرفتار خواهیم بود؟

شهرستان دیر، با پیشینه‌ای درخشان و مردمی پرتلاش، شایسته آن است که بار دیگر نغمه‌های امید را در کوچه‌پس‌کوچه‌هایش بشنود و جوانانش در مسیر پیشرفت و آینده‌ای روشن گام بردارند، تحقق این خواسته، نیازمند همت و برنامه‌ریزی جدی از سوی مسئولان، سرمایه‌گذاران، نهادهای حمایتی و خود مردم منطقه است چراکه توسعه، حاصل عزم جمعی و عمل صادقانه است، نه فقط آمار و شعار